نیروی دریایی آمریکا جزئیاتی را درباره تلاشی که ظاهراً پیشتر علنی نشده بود منتشر کرده است؛ تلاشی برای مسلح کردن سریع شناورهای دو گروه ضربت ناو هواپیمابر به موشکهای Longbow Hellfire هدایتشونده با رادار بهمنظور دفاع در برابر پهپادها. این اقدام بخشی از فشار بزرگتر برای گسترش دفاع کشتیها در برابر تهدیدات هوایی بیسرنشین است؛ فشاری که اکنون شامل چهار ناوشکن کلاس Arleigh Burke نیز میشود که با پرتابگرهای تازه برای شلیک رهگیرهای Coyote در دریا حضور دارند. TWZ نخستین رسانهای بود که ظهور یکی از این پرتابگرها روی ناوشکن USS Carl M. Levin را گزارش کرد و بعدتر Naval News اطلاعات بیشتری منتشر کرد.
خطر پهپادها، از جمله برای ناوهای جنگی نیروی دریایی، موضوع تازهای نیست. با این حال، تجربههای این نیرو در سالهای اخیر در عملیاتهای مرتبط با دریای سرخ و نیز درگیریها با ایران، این نیاز حیاتی به دفاع بیشتر شناورها در برابر تهدیدات هوایی بیسرنشین را با شدت بیشتری برجسته کرده است.
در یکی از ردیفهای بودجه در درخواست بودجه سال مالی ۲۰۲۷ نیروی دریایی، که این نیرو اوایل همین هفته نسخه کامل آن را منتشر کرد، آمده است: «بودجه تکمیلی برای استقرار سریع راهکارهای CUAS [سامانههای مقابله با هواگردهای بیسرنشین] برای گروه ضربت ناو هواپیمابر Gerald R. Ford فراهم شد که شامل خرید پرتابگرهای Longbow Hellfire، پرتابگرهای Coyote و کارهای نصب و یکپارچهسازی بود.» در ادامه همان بند آمده است که «بودجهای نیز برای استقرار سریع راهکارهای CUAS روی گروه ضربت Theodore Roosevelt اختصاص یافت که شامل پرتابگرهای Longbow Hellfire، پرتابگرهای Coyote و کارهای نصب و یکپارچهسازی میشد.»
اسناد بودجه تازهمنتشرشده همچنین تصریح میکنند که «بودجه سالهای مالی ۲۰۲۴ و ۲۰۲۵ برای استقرار سریع راهکارهای CUAS در گروههای ضربت Gerald R. Ford و Theodore Roosevelt به کار گرفته شد؛ راهکارهایی که شامل خرید پرتابگرهای Longbow Hellfire، خرید پرتابگرهای Coyote، نصب و کارهای یکپارچهسازی بودند.»
همین ردیف بودجه در پیشنهاد بودجه سال مالی ۲۰۲۶ نیروی دریایی هم وجود داشت، اما هیچ اشارهای به ادغام Hellfire یا Coyote در آن دیده نمیشد. یک نمونه ابتدایی از پرتابگر دریایی Coyote سال گذشته برای نخستین بار روی ناوشکنهای کلاس Arleigh Burke وابسته به گروه ضربت Gerald R. Ford دیده شد؛ موضوعی که این گزارش بعدتر دوباره به آن بازمیگردد.
آخرین اسناد بودجه نیروی دریایی مشخص نمیکنند کدام کشتیها در گروههای ضربت Gerald R. Ford و Theodore Roosevelt این پرتابگرهای Longbow Hellfire را دریافت کردهاند یا اینکه آیا این سامانهها اکنون واقعاً نصب شدهاند یا نه. TWZ برای دریافت جزئیات بیشتر درباره این یکپارچهسازی و اقداماتی که تا امروز در این زمینه انجام شده، با NAVSEA و همچنین Lockheed Martin بهعنوان پیمانکار اصلی Longbow Hellfire تماس گرفته است.
موشک Longbow Hellfire هدایتشونده با رادار موج میلیمتری که با شناسه AGM-114L نیز شناخته میشود، توان اثباتشدهای در مقابله با پهپادها دارد و همزمان قادر است اهداف زمینی یا دریایی را نیز هدف قرار دهد. نیروی دریایی پیشتر اعلام کرده بود که شناورهای رزمی ساحلی کلاس Freedom را به گونهای تغییر داده که بتوانند با AGM-114Lهای شلیکشده از پرتابگرهای اختصاصی خود، با تهدیدات هوایی بیسرنشین درگیر شوند. با این حال، این شناورها جزو اجزای معمول یک گروه ضربت ناو هواپیمابر نیستند. در سطح دریا، ناوهای هواپیمابر آمریکا معمولاً با ترکیبی از رزمناوهای کلاس Ticonderoga و ناوشکنهای کلاس Arleigh Burke اسکورت میشوند.
Naval News در ژوئن ۲۰۲۵ گزارش داده بود که دو ناوشکن کلاس Arleigh Burke یعنی USS Jason Dunham و USS The Sullivans پیشتر در آزمایش قابلیتهای جدید مختلف، از جمله Longbow Hellfire در نقش ضدپهپاد، مشارکت داشتهاند. هیچیک از این دو شناور در آن زمان به گروه ضربت Gerald R. Ford یا Theodore Roosevelt تعلق نداشتند و در آن مقطع نیز جزئیات مشخصی از نوع یکپارچهسازی AGM-114L منتشر نشده بود.
در ماه مارس، لاکهید مارتین از یک پرتابگر کانتینری Hellfire به نام Grizzly رونمایی کرد؛ سامانهای که توسعه آن از سال گذشته آغاز شده بود. این شرکت در آن زمان گفت Grizzly را میتوان برای استفاده دریایی نیز تطبیق داد.
جدا از این، نیروی دریایی قبلاً از یک پرتابگر کانتینری ضدپهپاد با ظرفیت حمل تا ۴۸ موشک Hellfire بهعنوان یکی از گزینههای تسلیحاتی آینده برای ناوچههای در دست توسعه FF(X) سخن گفته بود. با این حال، هیچ نشانهای وجود ندارد که چنین قابلیتی در حال حاضر عملیاتی شده باشد.
لاکهید مارتین همچنین در حال توسعه یک توان شلیک دریایی برای موشک AGM-179 Joint Air-to-Ground Missile یا JAGM است؛ موشکی که از گونه هدایت لیزری AGM-114R مشتق شده است. بیش از یک سال است که این شرکت مدلی از ناوشکن کلاس Arleigh Burke را با شش پرتابگر چهارتایی JAGM Quad Launcher یا JQL (با تلفظ jackal) بهصورت عمومی نمایش میدهد. با وجود این، هنوز هیچ نشانهای دیده نمیشود که نیروی دریایی فعالانه در حال حرکت بهسوی استقرار این پرتابگرها روی کشتیهای این کلاس باشد.
خود Hellfire در مجموع سابقهای طولانی در یکپارچهسازی با طیف متنوعی از پلتفرمها، از بالگردها گرفته تا خودروهای زمینی، دارد. حتی برای گونههای هدایت لیزری این موشک، پرتابگر سهپایهای هم وجود دارد.
با در نظر گرفتن همه این موارد، عجیب نیست که Longbow Hellfire در هر پیکربندی ممکن، بهعنوان یک گزینه فوری و جذاب برای تقویت دفاع کشتیهای نیروی دریایی در برابر تهدیدات روبهرشد پهپادی مطرح شود.
همانطور که تازهترین اسناد بودجه نیروی دریایی نشان میدهند، این نیرو همزمان روی افزودن رهگیرهای ضدپهپاد دیگری به شناورهایش نیز کار کرده است؛ از جمله رهگیر رزمیآزموده Coyote. اکنون USS Carl M. Levin، USS John Paul Jones، USS Paul Hamilton و USS Decatur همگی پرتابگرهای تازه هشتسلولی Coyote را دریافت کردهاند. همه این شناورها در حال حاضر به گروه ضربت ناو هواپیمابر Harry S. Truman تعلق دارند. این تحول بر پایه ادغام نمونههای قدیمیتر پرتابگرهای چهارسلولی روی دستکم دو شناور دیگر این کلاس، یعنی USS Bainbridge و USS Winston S. Churchill بنا شده است.
یک سخنگوی نیروی دریایی پس از آنکه Carl M. Levin با این قابلیت جدید Coyote دیده شد، به TWZ گفت: «این نخستین استقرار این پرتابگر است؛ پرتابگری که تعداد سلولها را از چهار به هشت افزایش میدهد و دریاییسازی بیشتری هم فراهم میکند.» او افزود: «ما در حال تدوین برنامههایی برای استقرار این سامانهها و احتمالاً پرتابگرهای کانتینری دیگر روی مأموریتهای بعدی گروههای ضربت ناو هواپیمابر هستیم.»
همین سخنگو همچنین گفت: «این تغییر دائمی نیست؛ پرتابگرها را میتوان پس از پایان یک مأموریت از شناور باز کرد و به کشتیهای دیگر منتقل نمود؛ اقدامی که استقرار قابلیتهای پیشرفته در سراسر ناوگان را سرعت میبخشد.»
نیروی دریایی پیشتر نیز برنامههایی را برای ادغام رهگیرهای ضدپهپاد Roadrunner-M ساخت Anduril روی شناورهای سطحی بیشتر تأیید کرده بود. این نیرو همزمان همراه با Defense Innovation Unit یا DIU پنتاگون روی توسعه Roadrunner-M و رهگیر دیگری به نام White Spike از شرکت Zone 5 Technologies تحت پروژهای با عنوان Counter Unmanned Aerial Systems – NEXT یا Counter-NEXT کار میکند.
مقاله اصلی این پست شرکت Anduril را بهعنوان نمونهای از این مسیر توسعه هم درج کرده بود:
Roadrunner successfully deploys from prototype launch enclosure. In 2024, @DIU_x selected Anduril to develop cUAS for the @DeptofWar’s Counter NEXT program.
— Anduril Industries (@anduriltech) September 29, 2025
برنامههای نیروی دریایی برای افزودن توانهای ضدپهپاد بیشتر به شناورها فقط به رهگیرهای فیزیکی محدود نمیشود. همین هفته، این نیرو از یک آزمایش آتش زنده نسخه پالتشده سامانه لیزری ضدپهپاد AeroVironment LOCUST روی ناو هواپیمابر کلاس Nimitz یعنی USS George H.W. Bush پرده برداشت. برای جزئیات بیشتر درباره آن آزمایش که در اکتبر ۲۰۲۵ انجام شده بود، میتوانید این گزارش را بخوانید.
تقاضا در نیروی دریایی و نیز در دیگر بخشهای ارتش آمریکا برای مجموعهای از قابلیتهای لایهای ضدپهپاد، در آینده قابل پیشبینی همچنان بالا خواهد ماند. همانگونه که اشاره شد، این تهدیدات تازه نیستند و اکنون هم از نظر مقیاس و هم از نظر دامنه در حال گسترشاند؛ روندی که بخش مهمی از آن را پیشرفتهای هوش مصنوعی و یادگیری ماشین پیش میبرند. هدفگیری خودکار و قابلیتهای دستهجمعی کاملاً شبکهشده نهفقط در حال تکثیر هستند، بلکه مانع ورود به این عرصه حتی برای بازیگران غیردولتی نیز پایین است.
بنابراین بهاحتمال زیاد، با تلاش نیروی دریایی برای پاسخدادن هرچه بیشتر به این تهدید، پرتابگرهای بیشتری برای رهگیرهای ضدپهپاد، چه با Longbow Hellfire، چه با Coyote و چه با سامانههای دیگر، روی ناوهای جنگی آمریکا ظاهر خواهند شد.