مقامهای ارتش آمریکا میگویند طراحی ماژولار تیلتروتور جدید MV-75A Cheyenne II باعث میشود بازپیکربندی نسخههای پایه آن برای ماموریت تخلیه پزشکی (MEDEVAC) سادهتر شود. این یعنی هواگرد میتواند بهسرعت دوباره به آرایشی برگردد که برای تهاجم هوابرد بهینه شده است. ارتش اکنون برای این نقش، بالگردهای HH-60 Black Hawk ویژه MEDEVAC را در اختیار دارد که از ابتدا برای همین ماموریت ساخته شدهاند. اما به گفته ارتش، شایان ۲ علاوه بر افزایش انعطاف برای فرماندهان در میدان، روند خرید و ورود به خدمت تیلتروتورها را نیز سادهتر خواهد کرد.
مقامهای ارتش در چند نوبت طی این هفته و در جریان نشست رزمی ۲۰۲۶ انجمن هوانوردی ارتش آمریکا (AAAA) بر ماژولار بودن MV-75 در زمینه نقش MEDEVAC، که معمولاً با عنوان «داستآف» هم شناخته میشود، تاکید کردند. خبرنگاران TWZ نیز در این رویداد حضور داشتهاند؛ رویدادی که امروز به پایان میرسد.
ارتش در سالهای آینده قصد دارد بخش قابلتوجهی از بالگردهای موجود خانواده H-60 خود، از جمله Black Hawkها، را با MV-75 جایگزین کند. بخشی از ناوگان فعلی بلکهاوک ارتش شامل گونههای HH-60 است که برای ماموریت MEDEVAC تجهیز شدهاند. البته ترابریهای استاندارد UH-60 هم میتوانند مجروحان را جابهجا کنند، اما مجموعه قابلیتهای تخصصی گونههای «داستآف» را ندارند؛ همان قابلیتهایی که میتوانید اینجا بیشتر دربارهشان بخوانید.
برای شایان ۲ یک پیکربندی ویژه عملیاتهای خاص نیز در نظر گرفته شده که TWZ پیشتر در گزارشی جداگانه به آن پرداخته بود.
سرلشکر Clair Gill، مدیر اجرایی برنامه خرید برای شاخه Maneuver Air ارتش، روز چهارشنبه به حاضران AAAA گفت: «همانطور که اشاره کردم، MV-75 سامانه شاخص ماست. بردی بیرقیب، سرعتی بیرقیب و انعطاف ماموریتی بیرقیب دارد. ما قرار است یک هواگرد ماژولار بسازیم که بتوانیم از آن برای چند منظور استفاده کنیم. بنابراین قابلیتی خواهد داشت که بتوانیم یک "plug" مربوط به MEDEVAC را در آن قرار دهیم و قابلیت پزشکی موردنیاز رزمنده را ایجاد کنیم.»
سرگرد Thomas Barth نیز دیروز در یک پنل AAAA توضیح داد: «با MV-75 دیگر قرار نیست یک گونه اختصاصیِ [MEDEVAC] داشته باشیم. چیزی خواهد بود که ما ترجیح میدهیم آن را یک پیکربندی بنامیم. دیگر شمارهبدنه ۲۵ که از خط تولید خارج میشود از ابتدا گونه عملیات ویژه یا تخلیه پزشکی نخواهد بود. شما آن را از طریق کیت A و بعد کیت B وارد میکنید؛ برای MEDEVAC، این یعنی سامانه جابهجایی بیمار، حسگر، و وینچ.»
بارت مسئول ادغام قابلیتهای MEDEVAC روی شایان ۲ است و خود او نیز تجربه شخصی بهعنوان خلبان بالگردهای «داستآف» را دارد.
در عین حال باید توجه داشت که مقامهای ارتش بهطور جداگانه این هفته در AAAA گفتهاند انتظار دارند همه MV-75ها به وینچ مجهز باشند.
بارت در آن بحث پنلی توضیح بیشتری درباره «حسگری» که در پیکربندی MEDEVAC گنجانده خواهد شد نداد. با این حال HH-60های فعلی ارتش یک برجک حسگر زیر دماغه دارند که شامل دوربینهای الکترواپتیکی و فروسرخ است؛ قابلیتی که روی UH-60های استاندارد دیده نمیشود. شرکت Bell، پیمانکار اصلی MV-75، این هفته یک ویدئوی رایانهای نیز منتشر کرد که نسخه MEDEVAC شایان ۲ را با یک برجک حسگر زیر دماغه نشان میدهد. دستکم تا این لحظه، تصویرهای منتشرشده از پیکربندی پایه MV-75 چنین برجکی را نشان نمیدهند.
بارت افزود: «اینکه از همان آغازِ پلتفرم چنین قابلیتی را داشته باشیم بسیار ارزشمند است. و من واقعاً از منظر تاکتیکی به ماژولار بودن در MEDEVAC نگاه میکنم. فرض کنید باید قابلیت تخلیه پزشکی فراهم کنم و یکی از هواگردها یا سامانه جابهجایی بیمار از کار بیفتد، اما در عوض هواگرد دیگری دارم که سامانه جابهجایی بیمارِ کاملاً سالمی در آن نصب است ولی خود آن پرنده در تعمیرات قرار دارد. حالا میتوانم ناوگانم را بهصورت ماژولار درون سازمان بازپیکربندی کنم تا نیاز فرمانده را برآورده سازم.»
MV-75 صرفاً به دلیل افزایش سرعت و برد خود نیز جهشی بزرگ نسبت به HH-60های فعلی ارائه میکند. این ویژگیها همواره از جذابترین عناصر این هواگرد بودهاند، بهویژه برای ماموریت MEDEVAC. مدتزمانی که طول میکشد مجروحان، خصوصاً افراد با صدمات بسیار شدید، به سطوح بالاتر مراقبت پزشکی برسند میتواند بهراحتی تفاوت بین مرگ و زندگی باشد. متخصصان پزشکی مرتب از اصطلاح «ساعت طلایی» استفاده میکنند؛ یعنی ۶۰ دقیقه نخست پس از وقوع جراحت شدید، زمانی که شانس نجات جان فرد یا جلوگیری از آسیب دائمی جدی در بالاترین سطح است.
مقامهای ارتش معتقدند انعطاف عملیاتی افزودهای که شایان ۲ به همراه میآورد، فراتر از ماموریت MEDEVAC خواهد بود.
سرهنگ Jeffrey Poquette، مدیر برنامه FLRAA که MV-75 ذیل آن توسعه مییابد، در کنار بارت گفت: «فراهمکردن انعطاف برای رزمنده، و در واقع برای فرمانده، برای ما مهمترین چیز است. بنابراین این هواگرد از بدو تولد ماژولار است. فرمانده میتواند مثلاً یک روز تصمیم بگیرد که به هواگردهای MEDEVAC بیشتری نیاز داریم، یا به هواگردهای تهاجمی بیشتر.»
گیل نیز روز چهارشنبه گفته بود: «ما به فرماندهان مولفه زمینی اجازه میدهیم به ما بگویند چه میزان از آن [ظرفیت MEDEVAC] را میخواهند تا گزینه داشته باشند. شاید در یک حالت دفاعی بخواهند قابلیت MEDEVAC را به حداکثر برسانند، همه plugها را نصب کنند و روی MEDEVAC سنگین بروند. اگر نه، میتوانند آنها را خارج کنند و ما قابلیت تهاجمی بیشتری خواهیم داشت. از این بابت واقعاً هیجانزدهایم.»
همه اینها البته پرسشهایی درباره نیروی انسانی، آموزش و ساختار نیرو ایجاد میکند، بهویژه وقتی پای نقش MEDEVAC در میان باشد. ارتش در حال حاضر HH-60ها را به واحدهای اختصاصی آمبولانس هوایی تخصیص میدهد. خدمه «داستآف» بهطور ویژه برای این مجموعه ماموریتی آموزش میبینند و در نتیجه یک پایگاه دانشی سازمانی مرتبط ایجاد کردهاند. ارتش از پیش نیز در حال بررسی این موضوع بوده است که تاکتیکها، تکنیکها و رویههای MEDEVAC چگونه با تیلتروتورهای جدیدش سازگار خواهند شد؛ آن هم با استفاده از نمونههای آزمایشی جانشین روی زمین.
سرهنگ Jacob Whiteside که او هم در همان پنل حضور داشت، گفت: «با MV-75 ما در حال تحویل یک پلتفرم هستیم که بهنوعی شبیه منوی آلاکارته است و البته محدودیتهایی هم دارد. همین گفتوگو را آزادانه و بهطور منظم پیش میبریم تا مطمئن شویم این انعطاف را به رزمنده تحویل میدهیم، و وظیفه ما نیز همین است که پیوسته برای آن مطالبهگری کنیم.»
وایتساید در حال حاضر مدیر Transformation و Lessons Learned Manager در اداره Transformation and Integration در مرکز برتری هوانوردی ارتش است.
همانطور که بارت هنگام صحبت درباره کیتهای A و B برای MV-75 اشاره کرد، ارتش تمرکز بر ماژولار بودن را از منظر خرید خود هواگرد هم مفید میبیند، زیرا این رویکرد به سادهسازی خط تولید کمک میکند.
گیل در AAAA گفته بود: «صادقانه بگویم، این هواگردی بسیار گرانقیمت خواهد بود که میخواهیم بخریم، بنابراین نمیتوانیم هواگردهای تکمنظوره داشته باشیم. پس داریم به این فکر میکنیم که چگونه ماژولار بودن را در آن بگنجانیم.»
او در همان زمان اشاره کرد که این بحثها درباره ماژولار بودن اکنون به قابلیتهای دیگری برای MV-75، از جمله سوختگیری هوایی، نیز کشیده شده است. این موضوع بهنوبه خود ممکن است ارتش را به سمت خرید ناوگان اختصاصی خودش از تانکرهای بدونسرنشین سوق دهد؛ چیزی که TWZ پیشتر گزارش کرده بود.
برآورد فعلی قیمت واحد MV-75A در هر پیکربندی هنوز روشن نیست. اما میدانیم پیشنهاد برنده Bell در رقابت FLRAA در مجموع کمی بیش از ۸ میلیارد دلار قیمتگذاری شده بود. این رقم تقریباً دو برابر قیمت پیشنهادی رقیب از سوی تیم مشترک Sikorsky و Boeing بود که یک بالگرد مرکب پیشرفته ارائه کرده بودند؛ جزئیات بیشتر را میتوان اینجا خواند.
اکنون درباره جدول زمانی موردنظر ارتش برای ورود MV-75 به خدمت و نیز زمان نخستین پرواز آن پرسشهایی وجود دارد. این نیرو از اظهاراتی که حتی تا ماه ژانویه مطرح میکرد و بر اساس آن قرار بود تحویل Cheyenne II به یگانهای عملیاتی از سال آینده آغاز شود، عقبنشینی کرده است. آن اظهارات بازتابدهنده تلاش گستردهتری برای شتابدادن چشمگیر به برنامه بودند.
گیل گفته بود: «وقتی قرار باشد اتفاق بیفتد، اتفاق میافتد. ما تا جایی که میتوانیم سریع حرکت میکنیم. اگر پادشاه بودم و تمام پول دنیا و همه مهندسان را داشتم و هیچ محدودیتی وجود نداشت، احتمالاً میتوانستیم ظرف چند ماه این کار را انجام دهیم.»
صرفنظر از اینکه نخستین هواگردهای عملیاتی دقیقاً چه زمانی از راه برسند، هدف روشن ارتش این است که اندکی پس از آن، با تکیه بر طراحی ماژولار پرنده، قابلیت MEDEVAC را نیز بهسرعت وارد ناوگان کند.
راه ارتباط با نویسنده: joe@twz.com